مریم حیدرزاده

                                    فروغ فرخزاد

آينده

گذشته ي تو معلوم است و حال تو مشخص، آينده

است كه كسي از آن خبر ندارد.

                                               ماري كوري

وسعت آينده،به اندازه ي همه ي جهان ابديت است.

                                              ابو علي سينا

بشر،امروز را زندگي مي كند براي اينكه به فردا

دست پيدا كند.

                                              جورج برنارد شاو

نگراني شما ازآينده،كوچك ترين تغييري دررويدادهاي

آينده ندارد.

                                              وين داير

تنها محدوديت ما در ادراك آينده، ترديدهايمان نسبت

 به امروز است.

                                             فرانكلين روزولت

آناني كه به رويدادهاي آينده ي خود  گرفتارند ، آنچه

 به اكنون وابسته است رضايتشان را فراهم

نمي كند.

                                             وين داير

آينده ها به  نظر بزرگ  جلوه  مي كنند، ولي  وقتي 

گذشتند مي فهميم كه ناچيز بودند.

                                             موريس مترلينگ

درهاي آهنين را به روي  گذشته  و آينده  ببنديد  و

ديروز و فردا را در كار امروز مداخله ندهيد.

                                              ديل كارنگي

امروز تو به ديروز مبدل مي شود، اما ممكن است

 فرداي تو امروز نشود.

                                             توماس اديسون

                     (فریدون مشیری)                       

بود درمسیر بازگشت هنگام عبور از اتوبان با ماشینی در حال حرکت برخورد می کند و می میرد!

 پرندگان هم احساس دارند! پرنده دیگری (احتمالا جفت پرنده مرده) با دیدن این صحنه با هل دادن پرنده  مرده   به جلو سعی می کند که به او کمک تا از وسط اتوبان خارج بشود و از اونجا دور بشوند!

 مدتی نمی گذرد که اتومبیل دیگری به سمت پرنده مرده می آید و پرنده به وسیله باد چند قدم آن طرف تر پرتاب می کند، بطوریکه پرنده مرده به پشت می افتد! دومی دوباره سعی خودش را آغاز می کند و می خواهد که او را برگرداند که بتواند پرواز کند و از آنجا نجات پیدا کند!

  پرنده دومی وقتی او را بر می گرداند، فریاد می زند که: چرا بلند نمی شوی؟

 اما پرنده مرده دیگر صدای او را نمی شنود! پرنده دومی باز هم سعی می کند که پرنده مرده را از جایش بلند   کند

 ماشینها یکی پس از دیگری در حال عبور از کنار پرنده مرده بودند و هر کدام، او را به سمتی پرتاب می کردند و پرنده دومی به سرعت او را دوباره به حالت اولش بر می گرداند تا بتوانند از آنجا فرار کنند!

 پرنده دیگری نزدیک پرنده دومی می شود و می گوید که او دیگر مرده است و باید از او دل بکنی! اما پرنده دومی به یاد روزهایی که با هم داشتنند باز هم تلاشش را می کند تا یک بار دیگر بتواند پرواز زیبای او را دوباره ببیند!

 پرنده عاشق همه انرژی خودش را مصرف می کند! اما …

 عکاس این عکسها می گوید که دیگر نتوانسته است عکس دیگری از آنها بگیرد اما دیده است که پرنده عاشق جسد معشوقش را به کنار جاده برد و در کنار درختی مدتی برای او گریست و سپس جدایی تلخی بین آنها به وجود آمد…

گرفته شده از وبلاگ آسمان با تلخیصaseman.weblogs

من بی تو يک بوسه ی فراموش شده ام؛ يک شعر پر از غلط؛ يک پرنده ی بی آسمان؛ يک نسيم سرگردان؛ يک رويای نا تمام.

من بی تو بهاری غريبم که در برف متوقف مانده؛ يک جويبار سرد که هيچ وقت به دريا نمی رسد.

يک عشق با شکوه که مجالی برای شکفتن ندارد.

بودنت زود گذشت؛ و نبودنت را هنوز باور نمی کنم...

که صدایی با صدایی در نمی آمیخت

و کس کس را نمیدید از ره نزدیک

یک نفر از صخره های کوه بالا رفت

و به ناخن های خون آلود

روی سنگی کند نقشی را و از آن پس ندیدش هیچکس دیگر.

شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید و روی صخره ها خشکید.

از میان برده است طوفان نقش هایی را

که به جا ماند از کف پایش .

گرنشان از هرکه پرسی باز

برنخواهد آمد آوایش .

آن شب

هیچکس از ره نمی آمد

تا خبر آرد از آن رنگی که در حال شکفتن بود .

کوه : سنگین .سرگردان . خونسرد .

باد می آمد ولی خاموش .

ابر پر میزد ولی آرام.

لیک آن لحظه که ناخن های دست آشنای راز

رفت تا بر تخته سنگی کار کندن را کند آغاز

رعد غرید

کوه را لرزاند.

برق روشن کرد سنگی را که حک شد روی آن در لحظه ای کوتاه

پیکر نقشی که باید جاودان می ماند .

امشب

باد و باران هر دو می کوبند :

باد بر خواهد کند از جای سنگی را

و باران هم

خواهد از آن سنگ نقشی را فرو شوید .

هردو می کوشند

می خروشند

لیک سنگ بی محابا در ستیغ کوه

مانده بر جا استوار انگار با زنجیر پولادین

سالها آن را نفرسوده است .

کوشش هر چیز بیهوده است .

کوه اگر بر خویش پیچد

سنگ بر جا همچنان خونسرد می ماند

و نمیفرساید آن نقشی که رویش کند در یک فرصت باریک

یک نفر کز صخره های کوه بالا رفت

در شبی تاریک......

سهراب سپهری